Rozdział 17 "Poślubna pobudka Ludmiły"

     Ludmiła 
     Wreszcie skończyła się piosenka, a wraz z nią ta piękna chwila, która według mnie trwała zbyt krótko. Wjechał piękny, wielki tort weselny z figurkami stojącymi na szczycie. Wyglądały one jak ja i Federico. Niestety to co piękne dobiega końca. Impreza się zakończyła. Razem z Federico pojechaliśmy do naszego domu. Postanowiliśmy, że Federico wprowadzi się do mnie, ponieważ niedawno przyleciał z Hiszpanii (dokładniej z Barcelony). I na ten czas mieszkał w małej kawalerce. Weszłam do domu i padłam zmęczona na kanapę.
     - Zmęczona? - zapytał ze zdziwieniem Fede.
     - Ani mi nie gadaj. Nogi mnie bolą! - poskarżyłam się.
     - Czyli impreza była udana. - Odparł zadowolony.
     - No, a jak inaczej. - poparłam jego zdanie.
     Później już byłam tak zmęczona, że spałam do 11:35. Spałabym dłużej, ale obudził mnie Federico. On nie da człowiekowi się wyspać. Wszedł do sypialni z łyżką w jednej ręce, a garnkiem w drugiej i zaczął walić łyżką w garnek.
     - Wstawać! - krzyknął.
     - Jeszcze nie! - zawołałam i wtuliłam się w kołdrę jeszcze bardziej. Wtedy głos Fede na chwilę ucichł. Niestety nie na długo. Gdy myślałam, że wreszcie odpuścił i da mi pospać usłyszałam nad głową ten przeklęty garnek i głos Federico.
     - Wstajemy!
     Zmęczona tym wszystkim wreszcie wstałam z łóżka.
     - Federico pogięło cię?
     - Witam w nowej rzeczywistości! - oznajmił śmiejąc się. Przewróciłam oczami i znowu położyłam się do łóżka.
     - Wstajemy! - Matko Boska! Mam tego serdecznie dość. Wstałam więc, wyrwałam mu garnek z rąk i nad tym jego pustym łbem walnęłam mocno w naczynie.
     - To za karę! - powiedziałam.
     - Za co? - zapytał śmiejący się z tego Fede.
     - Jak Fede Lu, tak Lu Fede! - Usprawiedliwiłam i znowu położyłam się spać. Federico nareszcie przestał mnie budzić. Nagle zadzwonił telefon. Była to Natalia.
     - Ja pierniczę, nie dadzą człowiekowi pospać!
                                                 
                                               *** ROZMOWA TELEFONICZNA***
                                              - Halo? - powiedziałam zaspana.
                                              - Cześć Lu. Obudziłam cię? - zapytała na wstępie Natalia.
                                              - Nie ty, tylko Fede. Wyobraź sobie, że przyszedł z garnkiem i łyżką, żeby mnie obudzić. - Poskarżyłam się przyjaciółce. A ta zamiast mi współczuć zaczęła się z tego śmiać! - Nati to nie jest ani trochę śmieszne! 
                                              - Właśnie, że jest! - wydusiła śmiejąca się Natka. 
                                              - Ty mnie ani trochę nie rozumiesz! 
                                              - No, ale to naprawdę  jest śmieszne! 
                                              - No, może trochę. - przyznałam. 
                                              - Natalia!? - usłyszałam głos Maxiego. 
                                              - Idę! - odkrzyknęła tak, żeby ją słyszał. - Lu, muszę kończyć. Obiecałam Maxiemu, że zjemy razem obiad. 
                                              - Obiad? Jest dopiero 11:55! - mówiąc to spojrzałam na zegarek
                                              - Idziemy jeszcze na miasto. Muszę kończyć, cześć.
                                              - Pa pa! - pożegnałam przyjaciółkę i po raz setny położyłam się spać.

     - Ludmiła! Zrobiłem naleśniki! Chodź!
     - Yyyyyy! Ludzie, dajcie mi spać!
     - Lu? Mówiłaś coś?
     - Nie!. - Wyszłam z grymasem z sypialni.
     Gdy już się ogarnęłam zeszłam na dół.
     - Naleśniki ci stygną! - Powiedział oburzony Federico.
     - A od kiedy ty naleśniki umiesz robić? - spytałam zdziwiona.
     - Ślub zmienia człowieka. - Powiedział z uśmiechem Federico.
 _________________________________________________________________________________
     Kolejny rozdział jest. Przepraszam za to, że trochę krótki, ale straciłam poczucie czasu i jeżeli chciałam go dodać w piątek to musiał on być taki krótki. Mam nadzieję, że on wam się spodobał i, że będziecie czekać na następny, który pojawi się już za tydzień w piątek i mam nadzieję, że będziecie również czytać pamiętnik Violetty, który pojawi się już za tydzień, bo nie zdążyłam napisać wszystkiego. Zachęcam was do odwiedzania mojego 2 bloga www.niezawszejestkolorowo.blogspot.com oraz do obserwowania mnie na google+.

Besos :*

D.L.V.

Rozdział 16 - "Wesele"

      Ludmiła
      Ach! Byłam tak szczęśliwa! To był wyjątkowy dzień! Wyjątkowa chwila! Tylko coś mi się wydawało, że Vilu, Cami i Fran były jakieś zdenerwowane. Podejrzewałam, że to przez Diego. Wiedziałam jednak, że nie warto je o to pytać, ponieważ mogą się zasmucić - szczególnie Viola - i no wiem, że specjalnie mi tego nie mówiły bo nie chciały bym przed ślubem się czymś zamartwiała. Ach, mniejsza o to. Nie będę się teraz rozmyślać.
     - Lu, dlaczego nic nie mówisz? - usłyszałam głos koło siebie. Głupia się wystraszyłam. To przecież był Fede.
     - Oj, wiesz zamyśliłam się. - odpowiedziałam.
     Rozmawialiśmy tak małą chwilkę, aż w końcu dojechaliśmy do sali, w której miało odbyć się wesele.
     Violetta
     Zabawa trwała w najlepsze. Niedługo będzie tort weselny. Wiem to od Fran, która to pytała się Lu o ten tort. Nagle zadzwonił telefon. Można się domyślić kto dzwonił. Nie odebrałam. Za chwilę zadzwonił jeszcze raz. Odebrałam.

                             *ROZMOWA TELEFONICZNA*
                              - Cześć Violu! Już myślałem, że nie odbierzesz.
                              - Miałam teki zamiar, ale wolałam odebrać, niż mieć telefon zawalony setkami nieodebranych połączeń. 
                              - Hah. 
                              - Czego chciałeś?! - zapytałam zniecierpliwiona, ponieważ musiałam wyjść z przyjęcia i prędzej, czy później ktoś się kapnie, że mnie nie ma. 
                              - Nie denerwuj się. 
                             No normalnie myślałam, że tam nie wytrzymam. Jak mam się nie denerwować?
                              - Chciałem cię poprosić o spotkanie. 
                              - Żeś se moment wybrał! 
                              - No, Violu nie teraz, jutro. 
                              - No dobrze, ale nie dzwoń już do mnie!
                              - Dobrze, do zobaczenia. 

     Logiczne było to, że nie miałam najmniejszej ochoty się z nim widzieć, ale lepsze to, niż ciągłe telefony. Weszłam na sale, gdzie spotkałam Fran.
     - Viola! Gdzie byłaś? Leon szuka cię od dobrych 15 min. Idź do niego.
     - No coś ty nie mogę. Na pewno zapyta gdzie byłam, a co mam powiedzieć?: O hej, Leon, no wiesz Diego dzwonił i odebrałam, ale się nie przejmuj, bo lepsze to niż, ciągłe nieodebrane połączenia. Fran zwariowałaś?
    - Diego dzwonił? - Podeszła do nas zaskoczona Camila.
    - Tak. - odpowiedziałam.
    - I odebrałaś? - Zapytała
    - A co innego miałam zrobić? Dzwonił i dzwonił. Wolę odebrać i mieć tą rozmowę za sobą niż żeby dzwonił latami. - Wytłumaczyłam.
    - Viola idzie Leon! - Szeptem krzyknęła Fran. Stałam prosto i przez zaciśnięte zęby pytałam się dziewczyn.:
    - Co mam zrobić jak zapyta gdzie byłam? - Ale na odpowiedź nie było już czasu.
    - Violu, tu jesteś. Wszędzie cię szukałem. Gdzie byłaś?
    - Yy.. no ja... ten no, y... - jąkałam się bo nie wiedziałam co mam mu powiedzieć. Spojrzałam prosząco na dziewczyny. Na szczęście mnie jakoś uratowały.
    - No wiesz, byłyśmy się przewietrzyć, ładna pogoda i wiesz. - Powiedziała Cami, a Fran kiwnęła głową. Wtedy zagrała moja ulubiona piosenka. Leon poprosił mnie do tańca, a za chwile tańczyli też Marco z Fran oraz Fede z Ludmiłą.
     Ludmiła
     Zabawa trwała w najlepsze. Welon złapała Francesca, a krawat Leon. Niedługo wjedzie tort weselny. Jestem taka szczęśliwa!
     - Twoja ulubiona piosenka. - Usłyszałam głos zza pleców. Był to Federico.
     - Tak. - Potwierdziłam.
     - Grzechem by było do niej nie zatańczyć na swoim własnym weselu. - Och! To było cudowne. To jak on do mnie mówił! Uśmiechnęłam się więc na jego słowa, a on natychmiast zaciągnął mnie na środek parkietu. Dołączyliśmy do tańczących Leonetty i Marcesci.
     Tańczyliśmy bez słów. Tylko patrzeliśmy sobie w oczy. Słyszałam za sobą głosy dziewczyn, ale nie słuchałam co mówią. Nie dało się. Czułam się cudownie! Nie tak jak z tym całym Thomasem! Z Fede było inaczej. Czułam wtedy, że znalazłam tą jedną jedyną osobę, która na zawsze zostanie ze mną. Kocham go.
________________________________________________________________________________
     Oto długo oczekiwany przez wielu z was rozdział. Miałam ten rozdział napisany od soboty. :) Przypominam, że rozdziały będą dodawane na bloga co tydzień w piątek. Jeżeli byłaby taka sytuacja, że nie zdążę napisać rozdziału będą dodawane informacje, więc ich szukajcie. Pro po Pamiętnika Violetty, czyli serii "W oczach Violetty" na podstawie rozdziałów to w ukaże się on najprawdopodobniej za tydzień, bo mam do nadrobienia, czyli do streszczenia 16 rozdziałów. 

Pozdrawiam i Besos :*

D.L.V.

Hola!!!

     Hola!
     Kochani, wracam! Jeeeej! Ja się cieszę, nie wiem, jak wy. Nie cieszą się zapewne ci, którzy proponowali zamknięcie bloga, ale zrozumiałam, że są jednak osoby, które go czytają i lubią to co czytają. Uświadomiły mi to pewne osoby. A ze spraw organizacyjnych:
     * Rozdziały będą co tydzień w piątek i będą dłuższe. (Na życzenie Cher Gomez, którą serdecznie pozdrawiam)
     * Stworzyłam maila, żebyście mogli się ze mną kontaktować na więcej sposobów. dlverdasofficial@gmail.com
     * Ask: ask.fm/iDzunglaaa
     * Niedługo będzie istniał "Pamiętnik Violetty".
     * I inne zmiany na blogu :3  
     * Blog [klik]
I to chyba tyle :3.

Besos :*

D.L.V.

Ankieta zamknięta, głosy podliczone, co dalej?

Hola.
Jak sami zauważyliście po tytule ankieta została zamknięta. Głosy zostały przez nią wyliczone i teraz co dalej?
A więc. ... oto jej wyniki.


Jak oceniacie bloga?

The best blog	9 (47%)
Najlepszy	4 (21%)
Może być	4 (21%)
Weź go zamknij!	3 (15%)
Yyy... Okropieństwo!	2 (10%)

Liczba głosów do tej pory: 19
Ankieta zamknięta

Nie wiem co mam zrobić w takim wypadku. Większość lubi moje rozdziały, ale dużo osób po przeczytaniu ich twierdzi, że nie są najlepsze, a nawet okropne. No cóż. Wiem, wiem mogłabym w tej chwili powiedzieć: Jak ich to nie interesuje, to niech nie czytają. Ale ... no nie wiem... Zastanowię się. Bo też nie zawsze mam na to czas. Jeżeli do 5 maja nie pojawi się kolejny rozdział to pojawi się informacja. Czekam jeszcze na wasze opinie na ask.fm/iDzunglaaa.
Możecie tam pisać co o tym wszystkim myślicie.

Besos :*

D.L.V

End?

Hola!
Tak po długiej przerwie... wracam (chyba). Rozdział miał być napisany do 21.04.14, ale na razie wstrzymuję się od jego pisania. Jeżeli chcecie być ze mną na bieżąco (jeśli mnie lubicie i lubicie też moje blogi) odwiedźcie tego bloga: http://niezawszejestkolorowo.blogspot.com/  
Tak się powstrzymuję od tego rozdziału ponieważ... no... sami spójrzcie na ankietę (prawa strona bloga). Widać, że nie interesują was te rozdziały. No cóż. Chciałabym więc poczekać na zakończenie ankiety i wtedy rozważyć dalszą działalność bloga to znaczy czy będę dalej pisać. Wszelkie informacje na ten temat będziecie mogli znaleźć w linku ukazanym powyżej. A na razie do zobaczenia :*

Besos :*

//D.L.Verdas

Mój 4 blog. Koniecznie przeczytaj 1 post!

It's my life ♥.♥ 

To blog, na którym CODZIENNIE będą pojawiały się nowe wpisy. Jeżeli chcecie dowiedzieć się coś o tym blogu (Leonetta w innym świetle ♥.♥) to przeczytajcie post: Początki zawsze są trudne. 

 

Oczywiście rozdziały będę pisać dalej =)

Besos :*

//Lea

Informacja.

Jeżeli chcecie na bieżąco być informowani o nowych rozdziałach na blogu raz po raz zajrzyjcie tutaj:
[ klik ]
Jeżeli znajdą się pytania do mnie kierujcie je tutaj: [ klik ]

Na różnych stronach znajdziecie mnie pod różnymi nazwami :).
Tak, trochę szukania jest, ale przeważnie to Lea Verdas, Dżungla lub Dzunglaaa

Tak informacja. ;)

//Lea